Ewelina Anioł - mama 8-letniego Adriana z 31. tyg.

Długo zastanawiałam się nad tym, co nowego mogę napisać. Ale idzie wiosna, wszystko tak cudownie budzi się do życia. Tak jak kiedyś budziła się moja miłość do Maleńkiej Istotki, która wbrew wszystkim jest na tym świecie. Za wcześnie, w ogóle na to nie przygotowani, ale staraliśmy się dać tyle miłości, ile tylko jest to możliwe. I ta miłość dała siłę mnie i mojemu synkowi.

I tak mija nam dzień za dniem. Cieszymy się swoją obecnością, pocieszamy, jak jest źle. Czasem bardzo wszystkim zmęczeni, ale jesteśmy RAZEM. Nieraz zastanawiam, się kim tak naprawdę jestem dla mojego synka: mamą, kimś, z kim można porozmawiać, przytulić się. Aż pewnego dnia mój ośmioletni mężczyzna sam mi na to odpowiedzał: jestem kimś ważnym, bo dałam mu życie.

Nie wiem dziś, jak wyglądałoby moje życie bez mojego wcześniaczka. Tak widocznie musiało być. I tak mija nam dzień za dniem. Przyglądam się sobie w lustrze i pytam, czy dam radę. Odpowiedz brzmi: TAK, bo jesteś silną kobietą. Nie wiemy, co przyniesie życie, co jest nam pisane. Ale jak na razie biegamy rano do szkoły, po południu ćwiczenia, konie i basen. Takie to życie mam wcześniaków. Czasem trudne, choć niekiedy bardzo ekscytujące. Nie zamieniłabym go za nic na świecie.

Każda z nas o czymś marzy. Jednym marzą się dalekie podróże, innym wielkie pieniądze. A nam marzą się spokojne chwile spędzone razem. Każda nowa nabyta umiejętność o mało nie przyprawia nas o zawał. Teraz nauka jazdy na rowerku. Już na dwóch kółkach, ponieważ umiejętność jazdy na czterech opanowana. Krótkie spojrzenie na wesołą buźkę dziecka i proszę, wszystko jak po maśle. Takie chwile warto pamiętać.

Zastanawia mnie nieraz, dla kogo to robię. I ciągle odpowiedz jest ta sama: dla dziecka, kochanego męża i siebie chyba też. Bo cóż byłby warty świat bez pięknych, silnych kobiet. NIC